یادی تو فیکری تو له نیو دلمایه
ئه م شه و
وه ک هه وری به هاری چاو به گریانم من
ئه م شه و
گه ر بزانی دل له دووری تو حالی چونه
وه ک شه م سه رتا پا سووتانه
ئه م شه و
گه ر چاووم به یه ک نا بروا مه که من نوستوم
کورنوشم بردبو بو قیبله ی سه ر لیوی تو من
ئه م شه و
گه ر وتم تو ،ده بی ئه ی نازه نیین لیم ببوری
له یادو فیکرت دیوانه حال بووم من
ئه م شه و
ف.ر.ئومید
ویران شود آن شهر که میخانه ندارد
آبادی بی میکده فرزانه ندارد
فرزانه که در میکده بی باده بماند
مرغیست که در کنج قفس دانه ندارد
ای زلف پریشان مگر این نکته ندانی
آشفته شود زلف اگر شانه ندارد
(( تقدیم به آنانی که می اندیشند))
ده نکه هه نار ی نیو سینگم له خه ون هه لمه ستینه
شه قام شه قام
کولان کولان
خه ونه کانیش بو خو نوستون
په نجه ره ی چاوت دابخه
هیوات به هاتنی سپیده نه بی
چونکه خه لکی ئه م کولانه
هه مو کویرن یا خو خه ونیکی کون چاووی به ستوون
ده می هاوارت دابخه
کانیه کان گویان که ره
یا ده نکه ته زبیحی سوفیک به ر کونی گوی گرتون
هه تاو له م ولاته هه لاتوه
تویش یا بنوه یا خو سه ری خوت هه ل بگره
پیاوه تی که ده نکه هه ناری نیو سینگی خه جی شیعرم
له خه ون و خه یالی هه زاران سال هه لمه ستینه
ف.ر.ئومید
ماسی سووری نیو تونگه شوشه
خه ونی شه پولو ده ریای ده دی
پشیله ی گری ماله خانیش
خه ونی شه پولی خوینی
بو هینا بوو به دیاری
ف.ر.ئومید
پیشانی واژگان را می شکافم سخت
دستان بهم تاب خورده ی معنی را می گیرم در دست
دنیایی از واژه و معنی می آفر ینم در شعر
((می کشم بر دوش خشت الفاظ))
می فشانم در کوچه پس کوچه های ذهنم بذری از معنی
تا تهمت یاس ویائسه بودن خواهرککان ذهنم
که به من نسبت داد حریف
با دنیایی از لفظ و معنی بکشانم به گل
من بازمزمه ی آیه ای از شعرم
حتی بر لبان کودکی
جاویدم وزنده ام
بر پوستین الفاظ می کشم دست
لبان معنی را می گیرم بر لب
شمشیری می سازم نرم ،تیز
می کنم چرکین فکری را از بیخ
کودکان تعمید نشده ی ذهن ها را
سوار بر کالسکه ای از لفظ و معنی
می خوانم به یک حقیقت:
دنیای شعر من،دنیایست جاوید.
ف.ر.امید